ယံုေပးပါ
ေၾသာ္ ခ်စ္သူ
အျပစ္မယူပါႏွင့္ ထပ္ေျပာပါရေစ
အရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဆံုဆည္းရမွာလဲ
တကယ္ေတာ့ မင္းနဲ႕ေတြ႕ခြင့္ေတာင္
မရႏိုင္ေသးတာ
အခုေတာ့ သတိေပ်ာက္ မင္းေရာက္
အလြမ္းေတြေဖ်ာက္ဖို႔ အျပံဳးဟန္ေဆာင္ရတာ
ဘယ္သူ သိမွာတဲ့လဲ
ငါ ေမ့ခ်င္ျပီလို႔ တစ္ခါတစ္ရံ
ေတြးခဲ့မိတာ
မင္းကိုခ်စ္တဲ့ ငါ့ရဲ႕အခ်စ္ကို
အစားထိုးဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တာ
၀ါသနာနဲ႔ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ကို
ေတြ႕ရိွသလို
ငါ့အခ်စ္ မင္းအေပၚ
ခိုင္မာမွန္း သိလိုက္ရျပီး
ဒီအခ်ိန္မွာ ငါျမင္သမွ်ဟာ
မင္းတစ္ေယာက္ထဲပါ။ ။
. . . . ယံုပါ ယံုေပးပါ
ဖြင့္ခ်ိန္
ေလးတြဲ႕စြာခ်ဥ္းကပ္လာတဲ့ ေလေျပနဲ႕အတူ မိုးစြတ္ေျမသင္းနံကိုရသည္။ အေရာင္တို႕သည္ အံုမိုင္းေနဆဲ။ မိုးမစို႕မပို႕ရြာျခင္းေၾကာင့္ အပူဟပ္သည္။ ပိေတာင္တစ္ခက္ႏွစ္ခက္ပြင့္ေစသည္ကေတာ့ ႏွစ္သက္ဖြယ္။ သို႕ေသာ္ အခ်ိန္မက်ေသးဘူးထင္သည္။ သၾကၤန္ေရာက္ဖို႕ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ လိုေသးသည္မဟုတ္လား။
သူ႕ရဲ႕အသံသည္ ကၽြန္ေတာ့ႏွလံုးသား၏ ေလာင္စာျဖစ္သည္။ သူ႕ကိုခ်စ္သည္။ ၾကာေလခ်စ္ေလနစ္ေလ ျဖစ္ေနမွာလား။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မနစ္ပါ။ ျမွင့္တင္ေပးခဲ့ပါသည္။ အထီးက်န္မႈကို သူကိုခ်စ္သည္ဆိုျခင္းက ဖယ္ထုတ္ခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ တတ္ၾကြမႈ အေရာင္တစ္ေရာင္ကိုေပးသည္။ အျပာေရာင္ျဖစ္သည္။ သူေပးတဲ့အေရာင္ေလ။ သူေပးတယ္ဆိုတာထက္ သူ႕ဆီကရသည္လို႕ေျပာရင္ ပိုမွန္မည္ထင္သည္။ မဟုတ္ပါလား။
ေရာင္ျခည္ဦး၏ ေႏြးေနျခည္
အရင္ဘယ္မွာရိွသနည္း
နံနက္ခင္း၏ ေကာင္းကင္ျပာ
အရင္ဘယ္မွာရိွသနည္း
ပိေတာက္ခတ္တို႕ ေရစိုစြတ္
အရင္ဘယ္မွာ ပြင့္သနည္း
ေျမသင္းနံတို႕ ေလာင္းရိပ္ခို
အရင္ဘယ္မွာ ရသနည္း
ခ်စ္သူေတးေလး တြံသံခ်ိဳ
အရင္ဘယ္မွာ ၾကဴးသနည္း
ကခုန္ျမဴးတူး ေလာင္းေရစက္
ခ်စ္သူဘယ္မွာ ကဲသနည္း
ခ်မ္းခိုက္ေအးတုန္ ခ်စ္တံခါးေလး
ဒီႏွစ္ ဘယ္အခ်ိန္ ဖြင့္မည္နည္း
2009
မဂၤလာရိွေသာႏွစ္သစ္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္သူ၏ ဖုန္းသည္ ယာယီပိတ္ခံထားရျခင္းေၾကာင့္ မေတြ႔ျဖစ္သည္မွာ 3 ပတ္ေက်ာ္ျပီထင္သည္။ ဒီသၾကၤန္ ပုဂံသြားခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေရး ထားသည္မွာ မျပီးေသး။ ျပီးရင္ မိတ္ေဆြတို႔ ကို မွ်ေ၀ မည္ ေစာင့္ၾကပါကုန္
ံHappy New Year 2009
ေပ်ာ္ရႊင္ေသာႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစဗ်ာ
ဒီႏွစ္ က စျပီး လူသစ္စိတ္သစ္နဲ႔ လမ္းစသစ္ အခြင့္အလမ္းသစ္တို႔ ရရိွပါေစဗ်ာ
အၾကင္နာတံခါးတစ္ခ်ပ္ဖြင့္ေပးပါ
ရင္မွာ အနာတရနဲ႕ ငါ့ဘ၀မွာ
ေလမွာ ေျမာတဲ့ တိမ္တိုက္အလား
ေနေရာင္အနမ္းနဲ႕ ဂုဏ္သိကၡ
အၾကင္နာအနမ္းရဲ႕ အိမ္မက္ကမၻာ
နင္ဟာ ငါ့ရဲ႕ နတ္သမီးတစ္ပါး
အၾကင္နာတံခါးတစ္ခ်ပ္ဖြင့္ေပးပါ
အေတြးတစ္ခုငါ့မွာရိွတယ္
အေတြးတစ္ခု ရင္ထဲမွာရိွတယ္
ခ်စ္သူရယ္ မင္းကို တကယ္ခ်စ္မိတာပါ
ႏွလံုးသားကို ရင္းျပီးငါခံစားေနရတာ
မင္းမသိလို႕လား
မင္းကေတာ့ ငါ့ကို အေလးမထားဘဲ
ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ မသိလို႕ဘဲေပါ့
အေတြးတစ္ခုငါ့မွာရိွတယ္
ရင္ထဲကအခ်စ္ေတြကို ႏွလံုးသားမရိွတဲ့အခါ
မရိွေတာ့တဲ့အခါ ရိွစရာကုန္ခမ္းသြားတဲ့အခါ
ေနာက္ဆံုး ေလာင္ကၽြမ္းသြားတဲ့အထိ
မင္းရိွေနခဲ့ေတာ့
ျပာပံုထဲမွာေတာင္ မင္းရဲ႕အတစ္စိတ္တစ္ပိုင္းက
ကၽြင္းက်န္ရစ္တာမ်ိဳးပါ
ဒီမွာ
ကၽြန္ေတာဒီ blog မွာ ေရးခ်င္တာေတြေရးေနသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ blog ဆိုတာ ဒိုင္ယာရီတစ္မ်ိဳးပဲမဟုတ္လား။ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ ထုတ္ဖို႕ ေရးတာေလ။ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေရးမွာေပါ့။ အခုလည္းၾကည့္ လုပ္လိုက္ျပန္ျပီ။ ငယ္ငယ္တုန္းကတဲ့။ ငယ္ငယ္က်ိဳးငယ္နာေတြေပၚကုန္မွျဖင့္။ ကိစၥမရိွ စာေရးရမည္ဆိုလွ်င္ ငယ္က်ိဳးသာမက ၾကီးက်ိဳးပါ ေပၚပါေစမမႈ။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ စာေရးခ်င္တာပဲ။ ေရးစရာမရိွရင္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ေရးမွာေပါ့။ ဒီထဲမွာ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ေျမွာက္ခ်င္လည္းေျမွာက္မည္။ ခၽြန္ခ်င္လည္းခၽြန္မည္။ ဘာျဖစ္လည္းကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေရးတာ။ ဒါေၾကာင့္ ဆက္ေရးမည္။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က
ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာေနမိျပီဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြျပန္သြားမည္။ ကၽြန္ေတာေရးမည့္အေၾကာင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းျဖစ္သျဖင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ အခ်က္အလက္တို႕ သည္ အခုမွန္မည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုၾကိဳတင္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။
အေဖက၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ ၀န္ထမ္းအိမ္ယာမွာ ေနခဲ့တာေပါ့။ ဇာတိကမံုရြာျမိဳ႕ပါ။ သံလာ၀တီလို႕လည္းေခၚတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနတဲ့ရပ္ကြက္က ႐ံုးၾကီးရပ္ကြက္။ ကမ္းနားနားမွာေလ။ အဲဒီရပ္ကြက္ ႐ံုးေတြမ်ားတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ႐ံုးၾကီးရပ္လို႕ေခၚတာေနမွာပါ။ ျမိဳ႕ထဲကေန ကမ္းနားကိုအလာ ေရာက္ဖို႕ ၁၀မိနစ္ေလာက္အလိုမွာ လမ္းဆံုတစ္ခုရိွတယ္။ အဲဒီလမ္းဆံုမွာ တည့္တည့္သြားရင္ ကမ္းနားကိုေရာက္ျပီေလ။ အဲဒီေဘးနားမွာ ေညာင္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ရိွတယ္။ ဘယ္ဘက္မွာေပါ့။ အဲဒီဘက္ကို ခ်ိဳးလိုက္ရင္ စားေရးတမ္းလမ္းေပၚေရာက္ေရာ။ အဲဒီကစ ျပီး ကမ္းနားထိ ဘေလာက္တစ္ခုလံုးက ေဆာက္လုပ္ေရးေျမေလ။ စာေရးတန္းလမ္း ကတည့္တည့္သြား ရင္ ေနာက္ထပ္လမ္းဆံုတစ္ခု ထပ္ေတြ႕ ရမွာေပါ့။ ညာဘက္မွာ အေၾကာ္ဆိုင္ ဘယ္ဘက္မွာက တိုက္ အျပာၾကီး(သိပ္မမွတ္မိဘူး)၊ ဟိုဘက္ညာဘက္ထိပ္က ေရနံဂ်ီးေတြ၀ေနတဲ့ ျပင္ေထာင္အိမ္၊ ဘယ္ဘက္ထိပ္မွာေဆးခန္း ကၽြန္ေတာ့ေမးကို ၃ ခ်က္ ခ်ဳပ္ေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ေလ။ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီလမ္းဆံုကေန ဘယ္ဘက္ကို ခ်ိဳးသြားရင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြရိွတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ငယ္ငယ္တုန္းကတက္ခဲ့တဲ့ မႈလတန္းေက်ာင္း(ကတိုးေျမာက္ရပ္ေက်ာင္း)ကို ေရာက္တယ္။ တည့္တည့္သြားရင္ ကန္သာယာဘက္ေရာက္သြားျပီ။ အခုေတာ့ ေျမဖို႕ျပီး ရပ္ကြက္ျဖစ္ေနျပီ။ ညာဘက္ကိုေကြ႕ ရင္ ကၽြန္ေတာ့အိမ္ ေရာက္တယ္ေလ။ ဆက္သြားရင္ေတာ့ တာ႐ိုးၾကီးနဲ႕၀င္ေဆာင့္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ျခံ၀န္က ေဆာက္လုပ္ေရး၀န္းထဲမွာပါ။
အဲဒီလမ္းကို ေ၀႒ဳ၀န္လမ္းလို႕ေခၚတယ္ဗ်။ အထဲကို ၃ မိနစ္ေလာက္ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ဘယ္ဘက္မွာ ၃ ထပ္တိုက္နဲ႕ပြဲ႐ံုၾကီးရိွတယ္။ အန္တီလွတိုက္လို႕ေခၚၾကတာပဲ။ အခုေတာ့ ဘယ္လိုရယ္မသိေတာ့ပါဘူး။ အန္တီလွတိုက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုမွာ ကုကၠိဳလ္ပင္ ၾကီးရိွတယ္။ အဲဒီေအာက္ျခံရဲ႕ အတြင္းဘက္ထဲမွာ ေျမကြက္လပ္တစ္ခုရိွတယ္။ ဒီကြက္လပ္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ကစားကြင္းေပါ့။ ကြက္လပ္ရဲ႕ေနာက္မွာမွ ႏွလံုးပူးေျခတံရွည္အိမ္ကေလး။ ညာဘက္က အေဖရယ္အေမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ေနတယ္။ ဘယ္ဘက္မွာေတာ့ ေဒၚခ်စ္တင္(၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္၊ စြာစြာ၊ ဘယ္သန္နဲ႕ အခုေတာင္ မ်က္စိထဲမ်က္လာျပီ)၊ အင္း . . ဦးမ်ိဳးတင့္(ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္၊ မိန္းမကိုေၾကာက္ရတယ္) ျပီးေတာ့ အျမဲတမ္း အဆူ အေထာင္း အ႐ိုက္ခံ ျပီး မွတ္လည္းမမွတ္ဘူး ပပ္ပပ္စပ္စပ္ဆိုးတဲ့ ကိုျဖိဳး သူတို႕ေတြေနၾကတယ္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္ကတစ္ဦးတည္းေသာသား။ ကၽြန္ေတာ္ ၅တန္းေရာက္မွ ညီမႏွစ္ေယာက္ေမြးတာ။ အေဖက သူ႕လို တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္မွာဆိုးလို႕တဲ့။ ၾကိဳးစားတာ။ ရေတာ့လည္းအမႊာပူး။ ရန္ကုန္သြားေမြးတယ္။ အဲဒီမွာ အေဒၚေတြအမေတြရိွတယ္ေလ။ သူတို႕ေမြးေတာ့ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို ေဆး႐ံုမွာ အမႊာေတြေမြးတယ္ဆိုပဲ။ ၄ မႊာ ၅ မႊာေလာက္ရိွမယ္ထင္လို႕ေျပာတာပဲ။ အဲလိုဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္ကတစ္ေယာက္ထဲေနရတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သီငယ္ခ်င္းေတြဆိုအရမ္းခင္တတ္တယ္။ ေမေမက ကၽြန္ေတာ္ ၄တန္းေလာက္ထိ သူပဲသင္ခဲ့တာ။ စာမရမျခင္း မျပီးမျခင္း ေပးမေဆာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္းလာေနျပီ။ ဖင္ကတၾကြၾကြကိုျဖစ္ေရာ။ ဒါေပမယ့္ ေမေမက တုတ္ၾကီးကိုင္ျပီးေစာင့္ေနတာဆိုေတာ့ မထရဲဘူး။ ေနာက္ဆံုး ျပီးျပီ မင္းသြားေတာ့ဆိုမွ ခုန္ေပါက္ျပီး ေျပးေတာ့တာ။ စာအုပ္ေတာင္မသိမ္းေတာ့ဘူး။
မေန႕တစ္ေန႕ကအေၾကာင္း
မေန႕က ဆိုေပမယ့္ ၾကာပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ မၾကာေသးဘူးဗ်။ အန္ . . .
ဘာလဲဟ .
ၾကာေတာ့ၾကာျပီေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ခံစား ရင္းနင့္ လြမ္းေဆြးေနတာဆိုေတာ့ မၾကာေသးဘူးထင္တာ။ အဲဒါ
သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ကသူငယ္ခ်င္း။
ေတြ႕ဆံုမႈက ခဏ ခင္မင္မႈကတစ္ဘ၀
သူနဲ႕ခြဲရေတာ့ ရင္ထဲမွာ နင့္ေနသည္။ ျပဇာတ္ဆိုတာ လူေတြ လက္ေတြ႕ခံစားတဲ့အခါ နံမည္ေပးတက္ေအာင္ သင္ေပးတဲ့ သင္ဆရာတစ္မ်ိဳးေပါ့။ မေန႕ကဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ေတာ့ သူ႕ကို ရင္ခုန္ရင္း ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ရက္ေတြေလ။ ဒီေန႕ဆိုတာကေတာ့ . . .
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ ကို အျခားလူတစ္ေယာက္ သိရိွဖို႕ဆိုတာ အရမ္းလြယ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ျမန္းဗ်ာ သူဘာလို႕ မယံုၾကည္ရတာလဲ ဟန္ေဆာင္ ေနရတာလဲ။ ဘာ ခ်စ္သူရိွတယ္။ ကဲပါ ကဲပါ . . . .
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္မင္းကို ခ်စ္ေနမွာပါ၊
ထာ၀ရဆိုတဲ့အရာ တကယ္ရိွခဲ့ရင္
အခ်စ္ဆိုတာ လူငယ္တို႕ရဲ႕ ျပယုဒ္သတ္သတ္ မဟုတ္ခဲ့ရင္
ငါ ဆိုတဲ့အရာဟာ ငါလို႕ေသခ်ာခဲ့ရင္
ငါဟာ မေန႕တစ္ေန႕က အေၾကာင္းေတြပဲ ျပန္ေတြးေနတဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး
အနာဂတ္မွာ မင္းကိုခ်စ္ဖို႕ မစဥ္းစားဖူး
ငါဟာ အခုပစၥဳပၸန္မွာပဲ မင္းကို ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ
မင္းသိဖို႕ ၾကိဳးစားတယ္ . . .
Oh! My Love
Oh! My Love,
That I love very much
Oh! My Girl,
That I value very much
Please tell me hornestly, my love
Who you love?
In fact that how do you feel of me . .
I really love you fri
How can I prove that?
Hay Girl!
You didn’t feel?
You didn’t even think
Arr . . . .
