ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ သူ႔ကို ခ်စ္သူလို႔ပဲ ေျပာခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႕ကို ခ်စ္သူဟု မေခၚသင့္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူက ကၽြန္ေတာ့ကို မခ်စ္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကသာ ခ်စ္ေနရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကံတရားသည္ ကၽြန္ေတာ့ကိုျပစ္ဒဏ္ခ်ထားခဲ့ပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္ သုိ႔ေသာ္
သူျပန္မခ်စ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းျမတ္ႏိုးခဲ့သည္ သို႔ေသာ္ သာမာန္ခင္မႈကိုသာ သူ လိုခ်င္သည္။ ထားပါ . . . ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒါ သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မဆိုင္။ ဒါေပမယ့္ သူ ကၽြန္ေတာ့ကို မခ်စ္ပါနဲ႔လို႔ေတာ့ မေျပာသင့္။ လြတ္လပ္စြာခ်စ္ခြင့္ရိွသည္။
ကၽြန္ေတာ္က စိတ္အလိုလိုက္လြန္းတာပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္အေစာၾကီးကတည္းကသိေနတယ္ဗ်။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး။ သူျငင္းမယ္ဆိုတာေလ။
အဲလို လွလွပပေလး ျငင္းလိုက္မယ္ဆိုတာ။ အရမ္းလွပါတယ္။ အရမ္းလည္း ျငင္သာတယ္။ ဒါေပမယ့္သိလား။ frequency ႏိုမ့္တဲ့ အသံကိုနား
ေထာင္ရလိုမ်ိဳးေပါ့။ တိုးတိုးေလးပါ။ သို႔ေသာ္နားကြဲေလာက္တယ္ဗ်။ အခုလည္း အဲလိုပဲ ျငင္သာပါတယ္ လွလည္းလွပါတယ္။ ထိလည္းထိပါတယ္။
ကိုယ့္ဘာသာကို အံုပုန္းေလးလုပ္ေနတာမွ ခံရသက္သာေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ ကဲထားပါ အဲဒါေတြ
ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းျပီးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာၾကရင္း။ ကၽြန္ေတာ္က ပ်ိဳတိုင္းၾကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္ မျဖစ္ခ်င္ဘူးလို႔
ေျပာလိုက္မိေတာ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ေမးတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူက ကုိယ့္ကိုျပန္ခ်စ္ရင္ေတာ္ျပီ။ အဲဒီ
ဆုေတာင္းပဲျပည့္ခ်င္တယ္လို႔။ လူတိုင္းကၾကိဳက္ျပီး ကုိယ့္ခ်စ္သူက မခ်စ္ရင္ ဘာလုပ္မွာလဲလို႔ေျပာေတာ့ အားလံုးကေထာက္ခံခဲ့ၾကတယ္။
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ . . .
မင္းတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းၾကီးကို မွတ္မိၾကေသးရဲ႕လားလို႔။ ငါ မင္းတို႔ေရွ႕မွာ ဆုေတာင္း ခဲ့ဘူးေသးတဲ့ ဆုေတာင္းကိုေကာ မွတ္မိၾကေသးလား။
ေအးကြာ ငါ အခုေတာ့ အဲဒီဆုေတာင္း မျပည့္ ခဲ့ဘူးကြာ။ အခုမင္းတို႔ ရိွေနရင္ ငါကို ဘာေျပာၾကမလဲ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ဆီက
စကားေတြကို ငါ အလိုရိွေနတယ္ကြာ။ ငါ အခု အရမ္း အထီးက်န္ လြန္းေနတယ္။ ငါ့ကို နားလည္တဲ့သူ ငါကို နားလည္ေပးမယ့္သူ ငါ့အနားမွာ
ရိွေနရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ သူငယ္ခ်င္းတို႔။ မင္းတို႔ေရာ မင္းတို႔ခ်စ္သူရဲ႕ နားလည္းမႈကို ရရိွၾကလား။ ရပါေစလို႕ ငါဆုေတာင္း ေပးေနပါတယ္ကြာ။
မင္းတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း
