ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ၂

ဒီပို႔စ္ေတြကို http://www.chintwin.com/readarticle.php?article_id=180&sb_action=refresh မွ ကူူးယူပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို စုစည္းသိမ္းဆည္းထား ခ်င္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမရိွရင္ ေနျမင့္မွ ထတက္တယ္ဗ်။ ေန႔လည္ဆိုဘယ္ေတာ့မွ မအိပ္ဘူး။ မူၾကိဳတံုးကဆို ဆရာမကအတင္းအိပ္ခိုင္းရတာ။ အဲဒါနဲ႔ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ အိပ္တယ္ေပါ့။ ဆရာမလည္း ထြက္သြားေရာ ထကျမင္းၾကေရာ။ မူၾကိဳတုန္းက အေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕မွတ္မိေနေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တက္ခဲ့တဲ့ မူၾကိဳက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်း႐ုပ္အ၀ိုင္းၾကီးနားက အစိုးရမူၾကိဳပါ။ အခုေတာင္ရိွေသးလားမသိဘူး။ အဲဒီမွာေကၽြးတဲ့ သာကူၾကိဳကို အခုသြားစားခ်င္ေသးတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ျပိဳင္ပြဲေတြလုပ္ေတာ့ ဖားခုန္ရယ္၊ အစားရယ္၊ အကႌ်ေျပး၀တ္ျပီး ပန္းတိုင္အရာက္ေျပးပြဲ ေတြမွာ ၀င္ပါခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ပြဲမွာ ဘာဆုနဲ႔လည္းေတာ့မမွတ္မိပါဘူး။ မူၾကိဳတံဆိပ္ပါတဲ့ စြပ္ၾကယ္တစ္ထည္ေတာ့ရတာသိတယ္ဗ်။ အခုထိေတာင္ရိွေသးတယ္။ အဲဒီစြပ္ၾကယ္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မ၀တ္ျဖစ္ပါဘူး။ အရမ္းၾကီးေနလို႔ေလ။ လူၾကီး၀တ္ၾကီးဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းက၀တ္လိုက္ရင္ ျပာကေလာင္ ျပာလေခ်ာင္ ျဖစ္သြားမယ္။ ေနာက္ျပီးေက်ာင္းကပြဲမွာ ေကာင္းစြပ္အခၽြန္ၾကီးနဲ႔ အျဖဴနဲ႔ အျပာအစင္းၾကား ခ်ဳပ္ထားတဲ့အ၀တ္ကို ၀တ္ျပီး စင္ေပၚတက္ကခဲ့ေသးတယ္။ စတက္ဖို႔ေခၚတုန္းက ေၾကာက္ျပီး ငိုေနေသးတယ္။ အန္မယ္ အေပၚလည္းေရာက္ေရာ ေကြးေနတာ။ ဗီဇကိုကပါတာ။ အေဖတူသားေလ။ တစ္ေန႔ မနက္ ၇ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲရိွအံုးမယ္ထင္တယ္။ အေဖက ကၽြန္ေတာ့ကို ဖေနာက္နဲ႔ေပါက္ျပီး မင္း အိပ္ေရးပုတ္လွၾကီးလား ဒီေလာက္ေနျမင့္ျပီး မိုးျခိမ္းေနတာေတာင္မႏိုးဘူး၊ မင္းက ဆင္တက္နင္းေတာင္ ႏိုးမဲ့ေကာင္ မဟုတ္ဘူး ဆိုျပီး ကုန္းေအာ္ပါေလေရာ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းဘာလည္းေပါ့ အိပ္ခ်င္မႈးတူးနဲ႔ထရတာ။ တစ္ခါမွ ဒီလိုမလုပ္ဘူးဘူးေလ။ ေနာက္မွ သိတယ္။ ဟိုဘက္ အိမ္က အန္တီခ်စ္(မခ်စ္ အမ်ားအခၚ) က အေစာၾကီး အိမ္ေပၚမွာ င႐ုပ္ဆံုေထာင္းျပီး သူ႔သားကို ဆူလိုက္ဆဲလိုက္လုပ္ေနေတာ့ အေဖကတင္းျပီး ေအာ္တာ။ ဟုတ္လည္းဟုတ္တယ္ အိမ္က ႏွစ္အိမ္တာေျပာတာ တစ္အိမ္ထည္းလိုပဲ။ ၾကမ္းျပင္က တစ္ေျပးတည္း။ ဟိုဘက္ခန္းဒီဘက္ခန္းလိုမ်ိဳး။ နံရံပဲျခားတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း မႏိုးဘူး။ ငယ္ငယ္ကအခုထိပါပဲ မ်က္စိေၾကာင္ေနလို႔တို႔၊ အေတြးေတြမ်ားသြားလို႔တို႔၊ ရည္းစားပူမိလို႔တို႔ ဆိုျပီး တစ္ခါမွ အိပ္ေရးမပ်က္ဘူး။ ဘယ္သူေတြဘာျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္က ေအးေဆးပဲအိပ္တာပဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က နာဂစ္တုန္းကေတာင္ ၃ နာရီေလာက္ႏိုးလာျပီး စိတ္ကူးေပါက္တာနဲ႔ ေကာင္မေလးဆီဖုန္းဆက္လိုက္တာ အားေတြဘာရိွသြားသလိုပဲ။ နာဂစ္ေတာင္ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး အိပ္ျပစ္လိုက္ မနက္မိုးလင္း ၉နာရီကိုထိုးေရာ။ အဲတာေတာင္ ထၾကည့္ျပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ ျပန္အိပ္တာ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေက်ာ္မွ ဆူသံေတြၾကားလို႔ ထလာတာ။ အဲလိုဆိုေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့အေျပာ့ေပါ့။ အန္တီခ်စ္တို႔အေၾကာင္းအခု ျပန္စဥ္းစားရင္ အခုျပံဳးမိတယ္ဗ်ာ။ သူတို႔က ရပ္ကြပ္ထဲမွာဆို သူတို႔ျဖစ္လိုက္ရင္ ဆူညံေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ၄ တန္းေလာက္ထင္တယ္။ အေဖက ဆိုင္ကယ္၀ယ္မယ္ဆိုျပီး မႏၱေလးကို သြားတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္းလိုက္သြားရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ခဲေရာင္ေလးဗ်။ ေနာက္မွ ဇီးေျပာင္းလိုက္တာ။ အဲဒီေတာ့ အန္တီခ်စ္က နည္းနည္းလႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္လာတာေပါ့။ သူေယာက်္ားဆို တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဆဲလိုက္ ဆူလိုက္နဲ႔ ဆူညံေနတာ။ တစ္ခါေတာ့ ဦးမ်ိဳးတင့္က အလုပ္ေကာင္းတစ္ခုရျပီး ေဒၚလာစား ျဖစ္လာပါေရာ။ အံမယ္ အဲဒီေတာ့ၾကလည္း တစ္မ်ိဳးဗ်ာ။ ကိုမ်ိဳးတင့္ ဆိုျပီး ဆီးၾကိဳရတာနဲ႔ ေရခတ္ေပးရတာနဲ႔။ ဟာ ဟ။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ဆိုင္ကယ္ တစ္စင္း၀ယ္လာပါေရာ။ ေနလည္ၾကီးဗ်ာ။ သူမ်ားေတ� �အိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ ကၽြန္ေတာ္က ၀ိမ္းကစားေနတယ္ထင္တယ္။ လမ္းမေပၚမွာ ဆူညံေနတာပဲ။ ေဘာလံုပြဲလိုလို၊ နပန္းပြဲလိုလို၊ အဲဒါနဲ႔ထြက္ၾကည့္ေတာ့ လားလား ကိုမ်ိဳးတင့္(အဲေလ ဦးမ်ိဳးတင့္) က ဆိုင္ကယ္ စီးက်င့္ေနတာ။ အဲဒါကို သူက ရပ္ၾကည့္ျပီး ေအာင္မေလး ဟိုကိုေတာ့ တိုက္ေတာ့မွာဘဲ၊ လဲျပီ၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ ေအာ္ေနေတာ့တာ။ တစ္လမ္းလံုးထြက္မၾကည့္ဘဲ ဘယ္ေနႏိုင္ေတာ့မလဲဗ်ာ။ ဆိုင္ကယ္စီးက်င့္တာ ရာဇ၀င္ပါ ၀င္သြားတယ္ ေကာင္းေရာ။

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က

ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘေလာ့ဂ္မွာ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြပဲ ေျပာေနမိျပီဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြျပန္သြားမည္။ ကၽြန္ေတာေရးမည့္အေၾကာင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းျဖစ္သျဖင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ အခ်က္အလက္တို႕ သည္ အခုမွန္မည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုၾကိဳတင္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။

အေဖက၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ ၀န္ထမ္းအိမ္ယာမွာ ေနခဲ့တာေပါ့။ ဇာတိကမံုရြာျမိဳ႕ပါ။ သံလာ၀တီလို႕လည္းေခၚတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနတဲ့ရပ္ကြက္က ႐ံုးၾကီးရပ္ကြက္။ ကမ္းနားနားမွာေလ။ အဲဒီရပ္ကြက္ ႐ံုးေတြမ်ားတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ႐ံုးၾကီးရပ္လို႕ေခၚတာေနမွာပါ။ ျမိဳ႕ထဲကေန ကမ္းနားကိုအလာ ေရာက္ဖို႕ ၁၀မိနစ္ေလာက္အလိုမွာ လမ္းဆံုတစ္ခုရိွတယ္။ အဲဒီလမ္းဆံုမွာ တည့္တည့္သြားရင္ ကမ္းနားကိုေရာက္ျပီေလ။ အဲဒီေဘးနားမွာ ေညာင္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ရိွတယ္။ ဘယ္ဘက္မွာေပါ့။ အဲဒီဘက္ကို ခ်ိဳးလိုက္ရင္ စားေရးတမ္းလမ္းေပၚေရာက္ေရာ။ အဲဒီကစ ျပီး ကမ္းနားထိ ဘေလာက္တစ္ခုလံုးက ေဆာက္လုပ္ေရးေျမေလ။ စာေရးတန္းလမ္း ကတည့္တည့္သြား ရင္ ေနာက္ထပ္လမ္းဆံုတစ္ခု ထပ္ေတြ႕ ရမွာေပါ့။ ညာဘက္မွာ အေၾကာ္ဆိုင္ ဘယ္ဘက္မွာက တိုက္ အျပာၾကီး(သိပ္မမွတ္မိဘူး)၊ ဟိုဘက္ညာဘက္ထိပ္က ေရနံဂ်ီးေတြ၀ေနတဲ့ ျပင္ေထာင္အိမ္၊ ဘယ္ဘက္ထိပ္မွာေဆးခန္း ကၽြန္ေတာ့ေမးကို ၃ ခ်က္ ခ်ဳပ္ေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ေလ။ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီလမ္းဆံုကေန ဘယ္ဘက္ကို ခ်ိဳးသြားရင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြရိွတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ငယ္ငယ္တုန္းကတက္ခဲ့တဲ့ မႈလတန္းေက်ာင္း(ကတိုးေျမာက္ရပ္ေက်ာင္း)ကို ေရာက္တယ္။ တည့္တည့္သြားရင္ ကန္သာယာဘက္ေရာက္သြားျပီ။ အခုေတာ့ ေျမဖို႕ျပီး ရပ္ကြက္ျဖစ္ေနျပီ။ ညာဘက္ကိုေကြ႕ ရင္ ကၽြန္ေတာ့အိမ္ ေရာက္တယ္ေလ။ ဆက္သြားရင္ေတာ့ တာ႐ိုးၾကီးနဲ႕၀င္ေဆာင့္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ျခံ၀န္က ေဆာက္လုပ္ေရး၀န္းထဲမွာပါ။

အဲဒီလမ္းကို ေ၀႒ဳ၀န္လမ္းလို႕ေခၚတယ္ဗ်။ အထဲကို ၃ မိနစ္ေလာက္ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ဘယ္ဘက္မွာ ၃ ထပ္တိုက္နဲ႕ပြဲ႐ံုၾကီးရိွတယ္။ အန္တီလွတိုက္လို႕ေခၚၾကတာပဲ။ အခုေတာ့ ဘယ္လိုရယ္မသိေတာ့ပါဘူး။ အန္တီလွတိုက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုမွာ ကုကၠိဳလ္ပင္ ၾကီးရိွတယ္။ အဲဒီေအာက္ျခံရဲ႕ အတြင္းဘက္ထဲမွာ ေျမကြက္လပ္တစ္ခုရိွတယ္။ ဒီကြက္လပ္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ကစားကြင္းေပါ့။ ကြက္လပ္ရဲ႕ေနာက္မွာမွ ႏွလံုးပူးေျခတံရွည္အိမ္ကေလး။ ညာဘက္က အေဖရယ္အေမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ေနတယ္။ ဘယ္ဘက္မွာေတာ့ ေဒၚခ်စ္တင္(၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္၊ စြာစြာ၊ ဘယ္သန္နဲ႕ အခုေတာင္ မ်က္စိထဲမ်က္လာျပီ)၊ အင္း . . ဦးမ်ိဳးတင့္(ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္၊ မိန္းမကိုေၾကာက္ရတယ္) ျပီးေတာ့ အျမဲတမ္း အဆူ အေထာင္း အ႐ိုက္ခံ ျပီး မွတ္လည္းမမွတ္ဘူး ပပ္ပပ္စပ္စပ္ဆိုးတဲ့ ကိုျဖိဳး သူတို႕ေတြေနၾကတယ္ေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ကတစ္ဦးတည္းေသာသား။ ကၽြန္ေတာ္ ၅တန္းေရာက္မွ ညီမႏွစ္ေယာက္ေမြးတာ။ အေဖက သူ႕လို တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္မွာဆိုးလို႕တဲ့။ ၾကိဳးစားတာ။ ရေတာ့လည္းအမႊာပူး။ ရန္ကုန္သြားေမြးတယ္။ အဲဒီမွာ အေဒၚေတြအမေတြရိွတယ္ေလ။ သူတို႕ေမြးေတာ့ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို ေဆး႐ံုမွာ အမႊာေတြေမြးတယ္ဆိုပဲ။ ၄ မႊာ ၅ မႊာေလာက္ရိွမယ္ထင္လို႕ေျပာတာပဲ။ အဲလိုဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္ကတစ္ေယာက္ထဲေနရတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သီငယ္ခ်င္းေတြဆိုအရမ္းခင္တတ္တယ္။ ေမေမက ကၽြန္ေတာ္ ၄တန္းေလာက္ထိ သူပဲသင္ခဲ့တာ။ စာမရမျခင္း မျပီးမျခင္း ေပးမေဆာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္းလာေနျပီ။ ဖင္ကတၾကြၾကြကိုျဖစ္ေရာ။ ဒါေပမယ့္ ေမေမက တုတ္ၾကီးကိုင္ျပီးေစာင့္ေနတာဆိုေတာ့ မထရဲဘူး။ ေနာက္ဆံုး ျပီးျပီ မင္းသြားေတာ့ဆိုမွ ခုန္ေပါက္ျပီး ေျပးေတာ့တာ။ စာအုပ္ေတာင္မသိမ္းေတာ့ဘူး။