အက်တစ္ခ်က္

စနစ္တက် မတက္လွမ္းခဲ့ေတာ့
ေျခတစ္ခ်က္ အေခ်ာ္မွာ
ငါ ျပဳတ္က်ခဲ့တယ္
ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေသးတယ္
ဖင္ထိုင္ရက္ က်လို႔

မံုရြာသို႕အလြမ္း

ကြၽန္ေတာ့ဇာတိခ်က္ျမဳပ္ရာ မံုရြာႏွင့္ ေဝးကြာခဲ့သည္မွာ ၈ ႏွစ္ခန္႕ရိွခဲ့ေပျပီ။ အခုလို ခ်င္းတြင္းမွာ မံုရြာရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြရရိွခဲ့တဲ့အတြက္ ခ်င္းတြင္းကို ဖန္တီးခဲ့ၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါသည္။ ကြၽႏုပ္၏ မံုရြာအလြမ္းကို ဒီေနရာမွာ ဖြင့္ခြင့္ျပဳေစခ်င္ပါသည္။
(၁)
ကြၽန္ေတာ့ေနရပ္က ရံုးၾကီးရပ္၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္ႏွင့္ လက္တစ္ျပတြင္ရွိသည္။ တာရိုးၾကီး၏ ကတၱရာလမ္းမ တစ္ဘက္တြင္ ေဆာက္လုပ္ေရး႐ံုးရိွ၏။ ႐ံုး၀န္းထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္အျမတ္ႏိုးဆံုးအိမ္ကၽြန္ေတာ့တစ္သက္တာ တသသလြမ္းေနမည္ျဖစ္ေသာအိမ္။ ကၽြန္ေတာ့ ကေလာင္နံမည္ကို စဦးအိမ္ဟု ေပးရျခင္းသည္လည္း ထိုအိမ္ကိုလြမ္းေသာေၾကာင့္ တမ္းတေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုအိမ္သည္ ေ၀ဠဳ၀န္လမ္းဟုေခၚ၍ ကေလး၊ ေခြး အလြန္ေပါေသာလမ္းေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနၾကစဥ္ ကေလးမ်ားႏွစ္သက္ရာ လွ်က္စားသည္ လာေလ့ရိွသည္။ လွ်က္စား တစ္ထုပ္ 15 ျပား ဆိုေသာ အသံၾကားလွ်င္ အလုအရက္ လက္၀ါးျဖန္႕ၾကသည့္ အထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါသည္။ လွ်က္ဆားသည္ၾကီးကလည္း `ဟ ဒီလမ္းက ကေလးေပါလွခ်ည္လား` ဆိုျပီး အံၾသရသည္အထိျဖစ္သည္။
`လက္၀ါးေတြျဖန္႕ရင္ လွ်က္ဆားေတြရမယ္ေနာ္ လွ်က္ဆား´
ထိုအသံကိုတမ္းတဆဲ။ ကၽြႏုပ္၏အိမ္သည္ ၀န္ထမ္းအိမ္ျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ ႏွစ္အိမ္ပူးထားေသာ ၀န္းထရံကာ သစ္သားအိမ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ကမ္နားရပ္ကြက္လည္းျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ေျခတိုင္အိမ္ရွည္အမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္။ လမ္းထဲတြင္ ကၽြႏုပ္၏ အိမ္ေရွ႕ေျမျပင္က်ယ္သည္ ကေလးမ်ား ေဆာ့ကစားရာ ကစားကြင္းအျဖစ္တည္ရိွေနခဲ့သည္။ အိမ္ေရွ႕တည္တည့္တြင္ ကုကၠိဳပင္ၾကီးရိွသည္။ ထိုကုကၠိဳပင္ၾကီးသည္ အခုထိ ကၽြႏုပ္ရင္တြင္းရိွ အထိမ္းအမွတ္အပင္တစ္ပင္လည္းျဖစ္သည္။ ထိုအပင္ေအာက္ ေဆာ့ကစားခဲ့သည္မ်ားကို အမွတ္ရတမ္းတမိေနဆဲ။ အျမဲေရွာက္ခဲ့တဲ့ တာရိုးေပၚက လမ္းေတြေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့ေျခရာေလးေတြရိွေသးရဲ႕လား။ ခ်စ္တြင္းျမစ္ျပင္ၾကီး အခ်ိန္မဲ့ထို္င္ၾကည့္ေနဖို႕ကၽြန္ေတာ့မွာအခြင့္မရိွေတာ့ဘူးလား။ ဒါေတြကိုတစ္ေန႕ ကၽြန္ေတာျပန္ယူမည္။ ကၽြန္ေတာျပန္လာမည္။ သုိ႕ေသာ္ ျပန္မလာႏိုင္မီွ ထိုအမွတ္တရ မ်ားကို ခ်င္းတြင္းမွာ တမ္းတခြင့္ျပဳမည္ဆိုလွ်င္ . . .

www.chintwin.com forum တြင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့သည္မ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ပါသည္

အရံလူ

“ဟာ . . . မင္းဟာကလည္းကြာ“

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေပါက္ျပီးထေအာ္သည္။

“ အဓိပါယ္မရိွဘူးကြ သူ႕ ဘာသာသူ ဘယ္ . . .“

“ေဟ့ေကာင္ေတာျပီကြာ ဆက္မေျပာနဲ႕ ေတာ့“

သူဆက္ေျပာမည့္စကားကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့။ လၻက္ရည္ဆိုင္က သီခ်င္းသံ ပ်ံလြင့္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္မိႈင္က်သြားသည္။ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းဘာေျပာသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွ အသံမ်ား၊ ဘာမွမသိေတာ့။ နားထဲမွာ သီခ်င္းစာသားေတြနဲ႕ အတူ . .

´´ ရင္ထဲက ကိုယ့္ရဲ႕ ေ၀ဒနာ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ . . ျမိဳသိပ္ျပီးသိမ္းထားလိုက္ပါမယ္ . .

ေနပါေစေတာ့ မင္းေလးကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တာ . . .´´

´´ေဟ့ေကာင္ ငါေျပာေနတယ္ေလကြာ´´

သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနပံုကို မၾကိဳက္။

“စိတ္ျမန္တယ္၊ ျပတ္သားတယ္၊ ငါသိထားတာ ဒီလိုပါကြ အခုေတာ့မင္းဟာက သူ႕မွာ . . ´´

´´ေတာ္ျပီလို႕ေျပာေနတယ္ကြာ´´

´´ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ´´

ေမာင္ေမာင္ႏွင့္ ကိုေက်ာ္ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ခံုလြတ္ႏွစ္ခုကို ၀င္ထိုင္ရင္းေျပာသည္။

´´ . . . .´´

ေလေျပကတစ္ခ်က္ခ်က္ေ၀ွ႕လာသည္။ သဘာ၀၏ေလေျပမဟုတ္။ အင္းယားေရျပင္ေပၚမွ ေအးျမေသာ ေလေျပမဟုတ္။ ျဖတ္သြားေသာ Bus ကား၏ ပူအိုက္ညစ္ေထြးေသာေလေျပကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္ပါ။ ျမိဳ႕ထဲမွာ လဘၻရည္ဆိုင္ထိုင္ရတာ။ Bus ကားစီးရတာ။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္ပါ။ အနားကို အဘြားအိုၾကီး တစ္ေယာက္ ကားခမရိွလို႕ လာေတာင္းသည္။ အေၾကြ ငါးဆယ္ထည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မၾကိဳက္ပါ။

´´မင္းနားလည္ရင္ ကိုယ့္စိတ္မွာ ေၾကနပ္ျပီ . . . . .´´

ခ်စ္သူသည္ ေလမတိုက္ေသာေနရာတြင္ထိုင္ေနသည္။ ဆူညံသံတို႕အျပည့္။ အဘြားအိုၾကီးတစ္ေယာက္ ညီးေနသလို။ ေလထုသည္ မည္သူ႕ကိုမွ အားမေပး။ ေနပူေနရာမွ ရုတ္တရက္ မိုးသားေတြ မည္းတက္လာသည္။ သိပ္မၾကာ သည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာခ်သည္။ ကၽြန္ေတာ္ မိုးရြာသီကို ၾကိဳက္သည္။ မိုးရြာထဲမွာ ေဘာလံုးကန္ရတာ။ ေျပးရတာ။ ေအာ္ရတာ။ ခ်မ္းလာရင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ႏွင့္ ေစာင္ထဲတြင္ ေကြးျပီး စာဖတ္ရတာ။ ဒါကၽြန္ေတာ့ငယ္ဘ၀ တစ္စိတ္ တစ္ပိုင္းလည္းျဖစ္သည္။ အခုလည္း . . .

´´၀င္းထက္ မင္းဘာေတြ ေတြးေနတာလည္း´´

ေမာင္ေမာင္က ပခံုးကိုလာပုတ္သည္

´´see“

ဒါကို အေစာကတည္းမေၾကနပ္ေသာ ေက်ာ္စံက ပခံုးႏွစ္ဖက္ကိုတြန္႕ျပီး ေတြ႕လားဆိုတဲ့ အထားနဲ႕ ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဂရုမစိုက္။ ေဘးနားမွာ ေခတ္မီွေသာ၊ ေခတ္ေရွ႕ေျပးေသာ ဆယ္ေက်ာ္တစ္သိုက္ ျဖတ္သြားသည္။ စကားလႊဲဖို႕ ၾကိဳးစားေနေသာ ကိုေက်ာ္က ´´လန္းတယ္ကြာ´´

´´ေရႊအိုေရာင္ေလးကပိုမိုက္တယ္ကြ´´

ေမာင္ေမာင္က အားရပါးရျပံဳးျပီး ေျပာသည္။

´´ေဟ့ေကာင္ ၀င္းထက္ မင္းေမ့လိုက္ေတာ့ကြာ၊ ေတြ႕လား ပတ္ပတ္စက္စက္လွတာ။ အမ်ားၾကီးပါကြာ´´ ေက်ာ္စံ၏စကား။

´´. . . .´

´´စကားေျပာအံုးေလကြာ´´

ကၽြန္ေတာမၾကိဳက္ပါ။ ႏုတ္ခမ္းနီဆိုးထားေသာေကာင္မေလးကို ကၽြန္ေတာ္မၾကိဳက္ပါ။ ေခတ္ေပၚႏွင့္ ေပၚေခတ္ မသိေသာမိန္းကေလးကို အျမင္ကတ္သည္။ သဘာ၀မွာပင္ကိုအစြမ္းရိွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္သည္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လွသည့္အလွသည္ ဘိုမရုပ္တစ္ရုပ္ကိုထိုင္ၾကည့္ရသလိုဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကို ေရာင္းျပီး ေရႊတဂံုဘုရားကို ေရႊခ်ျပစ္မည္။

´´ကိုယ္အစြမ္းကို ကိုယ္မသိတဲ့၊ ကိုယ္အစြမ္းကိုဖ်က္ဆီးပစ္တက္တဲ့ မိန္းမကို ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ေစာင္း နည့္ေတာင္ မထိုးဘူးကြ´´

ေလးေလးနက္ထြက္လာေသာ ကၽြန္ေတာ့္၏စကားကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ေၾကာင္ျပီး ၾကည့္ေနသည္။

´လက္သည္းနီဆိုးတဲ့ မိန္းကေလး၊ တစ္ခ်ိန္လံုးအလွျပင္ဖို႕ပဲ စဥ္းစားေနတဲ့ မိန္းကေလးက အလကားပဲကြ´´

´ဒါ မင္း သက္သက္ တယူသန္တာပါကြာ၊ မိန္းကေလးပဲ လွခ်င္လိို႕ဆိုးတာ ဘာျဖစ္လဲ´´ ကိုေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ့္အဆိုကို ကန္႕ကြတ္သည္။

´ဒါကို ငါလက္ခံပါတယ္၊ ငါဆိုလိုတာက လြန္လြန္းတာကိုေျပာတာ။ ေဟ့ေကာင္ ဒီမွာ ေလကၾကီးမွာ ဘယ္ပန္းမွ အလွမျပင္ဘူးကြ မင္းသိလား။ ဒါေပမယ့္ လွတယ္ေနာ္။ လူေတြေတာင္မကဘူး ပိုးမႊားေလးေတြေတာင္ မိန္းေမာရတဲ့အထိကြသိလား။ ငါတို႕ေယာက္်ားေတြ မွီခိုမႈကင္းတာ၊ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္တာေတြ အဲဒီအခ်က္ေတြလည္းပါတယ္ကြ။ အေရာင္မွာ ပင္ကို စြမ္းရည္ရိွတယ္။ အဲလိုပဲ အေမေမြးကတည္းပါတဲ့ ငါတို႕အေရာင္မွာလည္း ကိုယ္ပိုင္ အစြမ္း႐ိွတယ္ကြ။ ငါတို႕နက္ေမွာင္တဲ့ဆံပင္၊ စူးရွတဲ့မ်က္၀န္း၊ ပန္းေရာင္သန္းတဲ့လက္သည္းခြံ ဒါေတြေပါ့ကြ´´

´ဟား ဟား၊ ဒါေတာ့ငါလက္မခံဘူးေဟ့ေကာင္။ အခုေခတ္က ေယာက္်ားေလးလည္း လက္သည္းနီဆိုး တာပဲ၊ နားကပ္၀တ္တယ္၊ ဆံပင္ဆိုးတယ္´

´ဒါေၾကာင့္ အေျခာက္ေတြေပါတာေပါ့` ကၽြန္ေတာစကားကို ေက်ာ္စံ ဇပ္ပုသြားသည္။

`ဘုရင့္ေနာင္ လည္သည္းနီမဆိုးဘူး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႏုပ္ခမ္းမျခယ္ဘူး၊ ေနာက္ဆံုးကြာ Bill Gate ကြာ ဘာမွာမျခယ္ဘူး သူ႕အစြမ္းကိုျခယ္တယ္ကြ` ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ ပတ္ကိုရမ္းျပစ္လိုက္သည္။ အကုန္လံုး ျငိမ္ကုန္ၾကသည္။ သီအိုရီေတြအကုန္ထုတ္ျပစ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းထဲတြင္ဘာမွ မရိွေတာ့တဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ထုတ္ျပစ္သည္။ လက္ေရြးစင္ရဲ႕ ေကာ္ဖီနံ သင္းပ်ံလာသည္။ ေလေျပေအးေအးေလးကို ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိသည္။ မိုးကဖြဲဖြဲလည္းက်တုန္း။ လူငယ္ဘ၀က အေရာင္စံုသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းအေရာင္စံုသည္။ သို႕ေသာ္ ကိုယ့္အနာဂတ္အတြက္ အေရာင္ကို ကိုယ္တိုင္ျခယ္ၾကမည့္ လူငယ္ေတြျဖစ္သည္။ ထိုအေရာင္သည္ ကိုယ္ပုိင္အေရာင္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ကိုယ္ပိုင္အစြမ္းရိွသည္၊ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ယံုၾကည္ခ်က္ရိွသည္။ ဒီလို သူူငယ္ခ်င္းေတြ ျငင္းခုန္တက္ၾကေပမယ့္။ ထိုအတြက္ မိမိဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးမည့္သူ တစ္ေယာက္မွမပါ။ လူငယ္ေတြျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ႏွလံုးသားခံစားခ်က္ကိုယ္စီရိွၾကသည္။ မနစ္ေျမာ မႏွစ္ျမဳပ္။ ဘ၀ကို ပံုေဖာ္တဲ့ေနရာမွာ မထည့္သြင္း။ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ရိွသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မက္ထဲက အေရာင္ေတြနဲ႕မင္းသမီးေလးေပါ့။ အျပင္အဆင္မရိွ သဘာ၀၏ ပန္းေလးလိုလွသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အားေပးသည္။ ေထာက္ပံသည္။ နားလည္သည္။ တကယ္ေတာ့္ ထိုပန္းသည္ သူ႕အခိုင္နဲ႕သူ လွပေနပါသည္။ ေပ်ာ္ေနပါသည္။ အေရာင္ေတြသည္အိမ္မက္ထဲမွာပါပဲေလ။ အေရာင္တစ္ခ်ိ႕သာ လင္းလက္လာသည္။ အေမ အေဖ၊ ညီမေလးေတြႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့ပတ္၀န္းက်င္ ထဲတြင္ျဖစ္သည္။ ထိုအေရာင္ေတြသည္ေတာက္ပလြန္းသည္။ ႐ုပ္တရက္ မ်က္လံုးက်ိန္းသြားသည္အထိ လင္းလက္သည္ ေတာက္ပသည္။ သုိ႕ေသာ္ ေအးျမသည္။ ခြန္အား႐ိွသည္။ ထိုအေရာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ထိန္သိမ္းမည္။ ေတာက္ပေစမည္။

အာ႐ုဏ္ဦး ေနျခည္ေသြး

နံနက္ခင္း ေလေျပမွာ

ေရျခည္ျဖာ မိုးဥတု

ေျမသင္းနံ အေအးဓာတ္ကိုု ငါရတယ္

အေရွ႕ရပ္မွာ

၀ါ၊ ျဖဴ၊ ျပာ၊ နီ ေရာင္စဥ္တန္း

ငါ့ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းေပၚ ျဖာအက်

ယံုၾကည္ခ်က္ ေလေျပကို ငါရတယ္

ငါရတယ္ အျပံဳးႏုႏုေလးကို

ငါရတယ္ စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳေတြကို

ငါရတယ္ မိုးစက္ေလးေတြကို

တစ္ခုပဲ

ငါမရဘူး စူးရွတဲ့မင္းအၾကည့္

ငါတမ္းတရင္း ဆက္လွမ္းေနမယ္ . . .

When nargis hits my town

ေလျပင္းတိုက္တဲ့ည။ ရင္ခုန္သံအရိွန္အဟုန္နဲ႕ဖုန္းေျပာၾကေတာ့။ နားဂစ္ ဆိုတဲ့ေကာင္ကို ေတာင္မမႈေတာ့။ အားလုံုးျငိမ္သက္သြားေတာ့ ေန႕လည္ေတာင္ေက်ာ္သြားၿပီ။ ေျခရင္းျပတင္းေပါက္က ကၽြန္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုးျမင္ကြင္း။ ပိေတာက္ပန္းေတြ လႈိင္လႈိင္ပြင့္တဲ့ ပိေတာက္ ပင္ၾကီးေပါ့။ အခုေတာ့ ထင္းသာသာငုတ္တိုတစ္ခု။ ဒီအပင္ကုိပိုင္တဲ့ ေက်ာင္းၾကီးေတာင္ က်ိဳးပဲ့ပ်က္စီးေနၿပီေလ။ မုဂ္၀ကလည္း အရင္လိုမခန္႕ျငားေတာ့။ တစ္ခုေသာ ဂိတ္ေသး တစ္ခုမွာ ေတာ့ အနီေရာင္ေအာက္ခံ အျဖဴစာသားနဲ႕ ဆိုင္းဘုဒ္တစ္ခုေတာ့ယိုင္ယိုင္နဲ႕နဲ႕ေပါ့

`အခြင့္မရိွမ၀င္ရ´ တဲ့ ။ ။

My Future Plan

Purpose: to motivate myself to focus what I want and to get a clear ambition.

 ————-

For a long time, I have been thinking of what I really want and checking process of my mind all the time. And I want to know what sort of ability I have. Ok let say, a software engineer is the strong wish

I eagerly want to be smart at. What should I do now? Yep! You will say “Hey foolish-baby, you want to be a software engineer, you must learn it.”

Yes, I am, sir. I am one of foolish boys, who want to reach a big city of dream but just sit beside the road, saying “Will that city give me a chance to be a rich powerful smart man?” I get no answer to this question not because they don’t know the city but because they also asking the same questions. But whatever the situation is and however it forces me not to dream, I will not stop my paces. I need to motivate myself to stand upright and move forward to my city. So that is why I note my dream as my future plan.

 
I have a series of dreams that controls my every thoughts and movements. A series of dreams! That will need me a little explanation. Firstly, I want to be a smart software engineer. Second, of course, I want (in fact, “need” right?) a popular sing “$”. Uh ah! 1 followed by lot 0s. That is a big deal. Next, hey do you still have “wants”. The third dream is the main dream of this long diary. The third dream is not just my ambition but my hobbies, and wishes born during late teenage. I will setup a little-profit organization; I will name it, “Development Team”. DT will invest in IT, Travel and Tour. Later, DT will help education and literature development. And I will try to support a team, named “Education and Literature Development Team”. That will be a non-profit team which will shape the future generation. ELDT will create a private school that will help all low-income parents to educate their children. ELDT will also provide effective scholarships to support the team’s goal. ELDT will do many effective projects to develop education of Burma. As its name implies, ELDT will try to promote Burmese Literature Development Project.

 
I will not waste my times in doing business only for my sake but I will share it and appreciate pure smiles of people. I will not spend my precious times in just busy with money. I will invest more time in my family.

Blogged with the Flock Browser

Tags: dream, diary, younth’s thought

Point of View

Life?