Intralife

တစ္ေန႕တစ္ေန႕ သီရိကုိလြမ္းရတာ သတိရေနမိတာဟာ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ေပါ့။ အရမ္းခ်စ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ လူငယ္ဘ၀မွာ အခ်စ္က အရမ္းတန္ဖိုးရိွတဲ့အရာပါ။ အသံုးခ်တက္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။ သူ႔အေၾကာင္းကုိေတြးျပီဆို သတိရျပီဆို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းလန္းဆန္းတဲ့ တက္ၾကြတဲ့ခံစားမူမိ်ဳးကို ရတယ္။ ခရီးတစ္ခုထြက္ရသလို ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိတာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘ၀ၾကီးသာယာျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေနတယ္ေလ။ အနာဂတ္ကိုလည္းျမင္ေနရတယ္။ ႏွစ္သက္စရာ အျပည့္နဲ႕ေလ။

သူ႔ကို ေတြ႔ခ်င္သည္ သို႔ ေသာ္ မေတြ႔ႏိုင္ပါ။ သူ႔ကို သတိရသည္ လြမ္းျခင္းနဲ႔သာ ေျဖသိမ့္ရသည္။သူ႔ကိုျမင္ခ်င္သည္ သို႔ေသာ္ ခ်စ္သုေ၀ကို သာအျမဲၾကည္ခြင့္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခ်စ္သုေ၀သာ desktop ေပၚတြင္ တင္ျခင္းျဖစ္ သူ႔ကို ခ်စ္ျပရသည္။

Love(ခ်စ္) OK(သု) Fully(ေ၀)

သူက ထက္တယ္ သြက္တယ္။ ေနာက္ျပီးတည္ျငိမ္တယ္။ စိတ္မာတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္႐ိွတယ္။ သူအေၾကာင္းေတြးရတာကို ကၽြန္ေတာ့အတြက္ အေပ်ာ္႐ႊင္ဆံုးဆိုတာ သူသိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႕ ေတြးမိတယ္ေလ။ သူနဲ႕ဖုန္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့မွာ အားေတြျပည့္ေနတာေပါ့။ လူတစ္ေယာက္မွာ သူ႕အတြက္ စိတ္ခြန္အားေပးႏုိင္ဖို႕ တစ္ခုခုရိွေနဖို႕ လိုတယ္ေလ။ သူက ကၽြန္ေတာ့ကို စိတ္ခြန္အားေတြေပးေနသူေပါ့။ သူကၽြန္ေတာ့ကို ျပန္မခ်စ္လည္း သူနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနရရင္ကို ကၽြန္ေတာ့အတြက္ အႏွစ္ပါပဲ

ကၽြန္ေတာ္ အခုခ်ိန္ကစျပီး သူ႕ အေၾကာင္းေတြေျပာေတာ့မယ္။ သူ႕အေၾကာင္းဆိုမွ သူ ဆိုတာကို မိတ္ဆက္ေပးဖို႕သင့္တာေပါ့။ သူက ကၽြန္ေတာ့ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တယ္ေလ။ တစ္ႏွစ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ၆လေလာက္ပဲငယ္တာပါ။ အဲဒီေတာ့ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္နဲ႕က တစ္တန္းထဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ၂၀၀၃ မွာ ၁၀တန္းေအာင္ၾကတာေလ။ ၁၀တန္းျပီး တကၠသိုလ္ မတက္ရေသးခင္ သင္တန္းတစ္ခုမွာေတြ႕ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ႕ၾကတာဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတို႕ကို တစ္ခုၾကိဳအသိေပးထားရအံုးမယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့ခ်စ္သူဆိုတာ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရည္းစားေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဟင္ဘယ္လိုၾကီးလဲ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေမးဘူးတယ္။ အဲဒီႏွစ္ခု မတူဘူးလားတယ့္။ ကၽြန္ေတာ့အျမင္ေတာ့မတူးဘူးထင္တယ္။ ခ်စ္သူဆိုတာ ကုိယ္ခ်စ္ရတဲ့သူကုိေျပာတာ။ သူကေတာ့ ခ်စ္ျခင္မွခ်င္မယ္။ ခ်စ္ေနရင္လည္းခ်စ္ေနမယ္။ ရည္းစားၾကေတာ့အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္အျပန္အလွန္ေပါ့။ တစ္ေယာက္က complain တက္တယ္ တစ္ခ်ိဳ႕ရည္းစားပဲ မခ်စ္ၾကတာလည္းရိွတယ္။ ခ်ီးထဲမွပဲ မင္းဘာသာမင္း နီကာဖြင့္ေတာ့လို႕ေအာ္ဆဲလိုက္မိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ထားပါေတာ့။ အဲလိုဆိုေတာ့ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္နဲ႕က ရည္းစားမဟုတ္ၾကပါဘူး။ အတိုခ်ဳပ္ရရင္။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ သူ႕ကိုအရမ္းခ်စ္ေနမိျပီး သူကကၽြန္ေတာ့ကို သူငယ္ခ်င္းပဲတဲ့!

သူကအရမ္းလွျပီးျမင္သူတကာေငးေလာက္တာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ဘူးဗ်။ ခ်စ္စရာေကာင္းတာ။ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္တယ္ေနာ္။ နဲနဲလည္းစြာတယ္။ တိုးတိုးဗ် သူမသိေစနဲ႕ဗ် . ေနာ္ . . သူကို လီေဆာင္းဦးနဲ႕တူတယ္လို႕ထင္တယ္ဗ်။ ဟဲဟဲ ႏွေခါင္းရႈသြားျပီလား။ ေဘာ္ေဘာ္တို႕လည္းသိပါတယ္။ Beauty is in the eyes of beholders. တဲ့။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ ကဲကဲေျပာရင္းသတိရလာလို႕ သူ႕ဆီဖုန္းဆက္လိုက္ အံုးမယ္ဗ်။ သူနဲ႕ ရည္းစားမျဖစ္ရေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ဖုန္းဆက္ခြင့္ေတာ့ရိွပါတယ္။ ဒါတစ္ခုတင္ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ ေပ်ာ္စရာၾကီးေပါ့ဗ်။ ဘိုင္ဘုိင္

ေဘာ္ဂၽြတ္တစ္ေယာက္ သူ႕ blog မွာ “သူ႕အေၾကာင္းကၽြန္ေတာ့အျမင္” ဆိုျပီးေရးထားတာကို ဖတ္ ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္သြားတယ္ဗ်။ ဒါနဲ႔ သူ႕ဆီက ခြင့္ေတာင္းတာေပါ့။ မူပိုင္ခြင့္ရိွတယ္မဟုတ္လား။ သူကခြင့္ျပဳတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေခါင္းစဥ္နဲ႕ စေရးေတာ့မယ္ေပါ့။

Thing That I Value Most

In fact, the word “value” itself is my precious things. But there is a thing that I value most.

The thing that I value most is my “house”. I love the house of my mother, father, two younger sisters and me together. We are happy, harmony, love, sharing, chatting and cheating each others. Sometimes, we may have a difficult time. At least, we could overcome it all the time. When we got success, we appreciate and share it. If a stranger enters, we will not break understanding and believing within family members. Say, all men have ego, my ego is owned by my family. I don’t like an empty home not like house. So I hate to live alone. Family gives me not just happy time but also hope, care, believe, love and share.

So I love it. I value it: the house full of family, love and kind.

This is my essay to apply the bar at MIT in Insein, Myanmar.

My Life

If all men have ego, that ego inside me is owned by my family. That ego was born in Monywa, October 29, 1986. It was raining windy Wednesday. I, Win Htet Aung, am the first baby of my parents. When I reached five standards, my two younger twin sisters were born. My father is an engineer. My mother was a good house wife and a good teacher for me too. She taught me until I was 4 standards. In front of my house was like a play ground for near kids. My house was near the Chintwin River. I loved to walk on the border of the River. I will never forget that time.

The whole family moved to Naung Oo when I was 8 standards. Since I had sited for the 10 standards exam, I have studied computer sciences in private schools. And then I found that to father learning, I needed to master my English. So I took times to learn English. For that reason, I attended the C.E.P.C and got a chance to learn about bar programs.

After I thought I have good enough to learn technical subjects in English, I continued my learning. Working made me more mature. I have learned that I needed more to improve myself. I am interested in Computer businesses.

My hobbies are writing, reading, learning, singing, and playing Ping Pong. I am interested in challenge. I love literature. One day, I will become an excellent writer too. I am the owner of the blog named “Intralife”. The address is www.intralife.co.cc. I have posted many poems and essays of my own. The thing I value most is my family. Everything I do is for my family. But I will live extending my ego to my relatives, friends, neighbors, my towns and my country.

I wish I will be a good technician. I wish I will be a cleaver businessman. I wish I will be an excellent writer. I wish I will be a contributor to the developments of our education. I wish I will be a respectful son to my parents. I wish I will be a great brother of my younger twin sisters. I wish I will get all of above.

Win Htet Aung