Intralife

မင္းကိုေတြ႕ျပီး မၾကည့္ခဲ့ရမွာ

မင္းကိုၾကည့္ျပီး မသိခဲ့ရမွာ

မင္းကိုသိျပီး မျငိွခဲ့ရမွာ

မင္းကိုျငိွျပီး မခ်စ္ခဲ့ရမွာ

မင္းကိုခ်စ္ျပီး ေမ့ျပစ္ခဲ့ရမွာ

မင္းကိုေမ့ျပီး ငါ႐ူးျပစ္ခဲ့ရမွာ

ဒါေပမယ့္ အားလံုးမလုပ္ဘဲ

ေမ့ျပစ္ခဲ့တာ ငါ ပါ ဟာ . .

ငါ့ ယံုၾကည္မႈတစ္ခု

တကယ္ေတာ့ လေပၚမွာ ရိွေနခဲ့တာ

ဘာလုပ္ရမွာလဲ လမင္းေပၚေရေတြ႕ေတာ့

အခု ငါ လမိုက္ညမွာ အျပင္ထြက္

လျပည့္ညဆို မီးေရာင္အျပည့္နဲ႕

သီခ်င္းေတြပဲ ေအာ္ဆိုျပစ္လိုက္တယ္

မွတ္ေရာ
္

သည္းထန္စြာရြာေနေသာမိုးကို ကၽြန္ေတာ္ေမာ့မၾကည့္ႏိုင္။ မိုးစက္တို႕ ေျခရင္း ၀ပ္ဆင္းေနရသည္။ ျပန္မထႏိုင္ လည့္မၾကည့္ႏိုင္ ေမာ့မၾကည့္ႏိုင္။

တစ္ခါ တခါ မိုးျခိမ္းသံ ၾကားရသည္။ မဟုတ္ပါ။ ရည္(ရယ္) သံ တို႔၏ ပဲ့တင္သံ။ အကယ္၍ ႏွလံုးသားမရိွပဲ အသက္ရွင္ႏိုင္လွ်င္ အလိုရိွသူကုိ

ထုတ္ေပးမည္။ အခုေတာ့ မိုးစက္တို႕က စိုရႊဲေစသည္၊ ရည္သံတို႕ကမိုးျခိမ္းသံအလား နာက်င္ေစသည္။ ထို႔ေနာက္အလင္းေရာင္စူးစူးရွရွ တစ္ခု

ကၽြန္ေတာ့မ်က္လံုးကို ထိုးေဖာက္သြားသည္။

- – - -

ေဟ့ေကာင္ . . . ၀င္းထက္ထကြာ မင္း ဒီေလာက္ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲေနတာေတာင္ ယူေနႏိုင္တာ။

အေပၚထပ္မွ ကိုစံႏွင့္ မိုးေဇာ္။ ကၽြန္ေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုးလဲ စိုရႊဲေနသည္ ဘာေတြလဲမသိ။ သူတို႔ လက္ထဲတြင္လဲ တံျမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္း၊ ၾကက္ေမႊး

တစ္ေခ်ာင္းစီႏွင့္။

ဟားဟား . . . ပန္းအိုးကေရေတြ အကုန္ ဒီေကာင့္ေပၚေမွာက္ကုန္တာကို ကြ . .

ေအး ဒါေတာင္ ေသာက္အိပ္ၾကီးတဲ့ေကာင္

ေနပါအံုး မင္းတို႔ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ

တစ္ကိုယ္လံုးေရာ အိပ္ယာေတြပါ စိုရႊဲေနသည္။ ခုနအိပ္မက္မက္ေနပံုရသည္။ မိုးေရထဲမွာေလ အသဲကြဲေကာင္းေနတာ။

ကိုစံက အရယ္ တစ္၀က္ ႏွင့္ ေျပာသည္။ အိပ္ေနတုန္းၾကြက္ေတြ႔လို႔ လိုက္ရိုက္ေနတာကြ အဲ ဒါ စားပြဲေပၚက ပန္းအိုးကိုရိုက္မိျပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ

ဖိတ္ကုန္တာ မင္းေပၚတည့္တည့္က်တာေပါ့ကြာ။ ေဟ့ေကာင္ ေသာက္အိပ္ၾကီးရ ဟား ဟား. . .

လြတ္လပ္မႈတစ္ခုကို လိုခ်င္သည္။ ထိုလြတ္လပ္မႈသည္။ အမွန္တကယ္မိုးေရထဲမွာျဖစ္ျဖစ္ လြတ္လပ္စြာအသည္းကြဲခြင့္ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ . .

If I own the day,

If I am on the day,

If I will be someone in part the day,

If I become the day,

If I can be there the day,

If the day, I wish,

If  she will love the day . . .

ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ သူ႔ကို ခ်စ္သူလို႔ပဲ ေျပာခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႕ကို ခ်စ္သူဟု မေခၚသင့္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူက ကၽြန္ေတာ့ကို မခ်စ္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ကသာ ခ်စ္ေနရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကံတရားသည္ ကၽြန္ေတာ့ကိုျပစ္ဒဏ္ခ်ထားခဲ့ပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္ သုိ႔ေသာ္

သူျပန္မခ်စ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းျမတ္ႏိုးခဲ့သည္ သို႔ေသာ္ သာမာန္ခင္မႈကိုသာ သူ လိုခ်င္သည္။ ထားပါ . . . ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒါ သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မဆိုင္။ ဒါေပမယ့္ သူ ကၽြန္ေတာ့ကို မခ်စ္ပါနဲ႔လို႔ေတာ့ မေျပာသင့္။ လြတ္လပ္စြာခ်စ္ခြင့္ရိွသည္။

ကၽြန္ေတာ္က စိတ္အလိုလိုက္လြန္းတာပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္အေစာၾကီးကတည္းကသိေနတယ္ဗ်။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး။ သူျငင္းမယ္ဆိုတာေလ။

အဲလို လွလွပပေလး ျငင္းလိုက္မယ္ဆိုတာ။ အရမ္းလွပါတယ္။ အရမ္းလည္း ျငင္သာတယ္။ ဒါေပမယ့္သိလား။ frequency ႏိုမ့္တဲ့ အသံကိုနား

ေထာင္ရလိုမ်ိဳးေပါ့။ တိုးတိုးေလးပါ။ သို႔ေသာ္နားကြဲေလာက္တယ္ဗ်။ အခုလည္း အဲလိုပဲ ျငင္သာပါတယ္ လွလည္းလွပါတယ္။ ထိလည္းထိပါတယ္။

ကိုယ့္ဘာသာကို အံုပုန္းေလးလုပ္ေနတာမွ ခံရသက္သာေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ ကဲထားပါ အဲဒါေတြ

ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းျပီးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာၾကရင္း။ ကၽြန္ေတာ္က ပ်ိဳတိုင္းၾကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္ မျဖစ္ခ်င္ဘူးလို႔

ေျပာလိုက္မိေတာ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ေမးတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူက ကုိယ့္ကိုျပန္ခ်စ္ရင္ေတာ္ျပီ။ အဲဒီ

ဆုေတာင္းပဲျပည့္ခ်င္တယ္လို႔။ လူတိုင္းကၾကိဳက္ျပီး ကုိယ့္ခ်စ္သူက မခ်စ္ရင္ ဘာလုပ္မွာလဲလို႔ေျပာေတာ့ အားလံုးကေထာက္ခံခဲ့ၾကတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ . . .

မင္းတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းၾကီးကို မွတ္မိၾကေသးရဲ႕လားလို႔။ ငါ မင္းတို႔ေရွ႕မွာ ဆုေတာင္း ခဲ့ဘူးေသးတဲ့ ဆုေတာင္းကိုေကာ မွတ္မိၾကေသးလား။

ေအးကြာ ငါ အခုေတာ့ အဲဒီဆုေတာင္း မျပည့္ ခဲ့ဘူးကြာ။ အခုမင္းတို႔ ရိွေနရင္ ငါကို ဘာေျပာၾကမလဲ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ဆီက

စကားေတြကို ငါ အလိုရိွေနတယ္ကြာ။ ငါ အခု အရမ္း အထီးက်န္ လြန္းေနတယ္။ ငါ့ကို နားလည္တဲ့သူ ငါကို နားလည္ေပးမယ့္သူ ငါ့အနားမွာ

ရိွေနရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ သူငယ္ခ်င္းတို႔။ မင္းတို႔ေရာ မင္းတို႔ခ်စ္သူရဲ႕ နားလည္းမႈကို ရရိွၾကလား။ ရပါေစလို႕ ငါဆုေတာင္း ေပးေနပါတယ္ကြာ။

မင္းတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း

လူတိုင္းမွာ ဒါလုပ္ရင္ဒါျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ႐ိုးစင္းတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုကို ကံတရားကဖန္တီးထားတင္လို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္မွန္ကန္လြန္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့မွာ ဒါမ်ိဳးရိွတယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ကို တည္ရိွေနတာမ်ိဳးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုလုပ္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ အဲဒီ အမွန္တရားနဲ႔ တိုက္ၾကည့္ရတယ္။ အဲဒါကိုက္ရင္ တိုက္ကုန္မွာဆိုးလို႔ပါ။

တစ္ေန႔။  တစ္ေန႔ဆိုတာ ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။ ၅ တန္းႏွစ္။ မံုရြာျမိဳ႔  အထက ၃ ေက်ာင္းသားအျဖစ္နဲ႔ရိွတုန္းကေလ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ေလွ်ာက္လည္တယ္ဆိုတဲ့ အက်င့္မရိွခဲ့ဘူးဗ်။ ေနာက္ဆံုးဗ်ာ။ က်ဴရွင္သြားရင္၊ ေက်ာင္းသြားရင္ေတာင္ ဒီခ်ိန္ ဒီေနရာ မွာ ကၽြန္ေတာ့ကိုေစာင့္ ဧကန္ေတြ႔ရမွာပါ။ အဲ တစ္ေန႔။ လာျပန္ျပီ၊ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းက ေဘာပင္၀ယ္ခ်င္လို႔ လမ္းေက်ာင္းေျပာင္းျပီး သြားခဲ့ပါတယ္။ အျပန္အိမ္လည္းေရာက္ေရာ အေဖက မင္းမနက္က ဘယ္သြားတာလည္းတဲ့ကဲ။ အဲလို

သစ္ပင္ရယ္၊ သစ္ရြက္ရယ္၊ ေလေျပရယ္ . . . . မင္းရယ္၊ ငါရယ္၊ ကံတရားရယ္ . . .

သစ္ရြက္ေၾကြက်တာ သစ္ပင္ကေနခြင့္မျပဳေတာ့တာလား ေလေျပကသယ္ေဆာင္သြားလို႔လား သစ္ရြက္ကပဲခြဲခြာသြားခဲ့တာလား

အင္းမင္းကေကာ

ႏွလံုးသားတို႔ . . .

သင္တို႔ရရိွထားတဲ့ခ်စ္ျခင္းေတြကို မင္းတုိ႔ဆီမွာထာ၀ရသိမ္းထားဖို႔ရည္ရြယ္ထားရင္

အဲဒီလက္ခံမႈဟာ မင္းအတြက္ နာက်င္မႈသာ ရိွခဲ့ရင္

တစ္ဘ၀စာ ခ်စ္ေနမယ့္သူ တစ္သက္စာ ေ၀းကြာေနခဲ့ရမယ္ဆိုရင္

လႈပ္ရွားမႈအတိုင္းကသူ႔အတြက္ ဒါေပမယ့္ သူ႔အတြက္ ဟာသျပဇာတ္ေတြသာျဖစ္ခဲ့ရင္

အခု IT ေခာတ္မွာ ႏွလံုးသားကို partition ပုိင္းျပီး သူ႔အတြက္ main ထားလိုက္မယ္

အင္း အဲဒီေတာ့ တျခားလူေတြအတြက္ virtual ေတြရျပီေလ

ကဲဒါပဲ

အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုစဥ္းစားတိုင္း သူ႔အေၾကာင္းမေတြးမိေတာ့ဘူးေပါ့။ အေရာင္ေတြ႔တိုင္း အျပာေရာင္ကိုပဲ ျမင္ေနရတာ color blind ေၾကာင့္လား။ သူ႔ကိုေမ့ဖို႔ၾကိဳးစားတဲ့အခ်ိန္ကစျပီး အေရာင္ေတြျပန္မွန္သြားပါျပီ။ သူ႔ကိုေတာ့ ေမ့လို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ သူ႔ကို ခ်စ္ေနအံုးမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲကအသိတစ္ခုအျဖစ္အေနနဲ႔ပဲ အျမဲသိမ္းဆည္းထားေတာ့မွာပါ။

တစ္ခါတစ္ေလကိုယ့္ကို အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့လူ တစ္ေယာက္အျဖစ္ျမင္ခ်င္တယ္။ တကယ္ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာပဲ။ ေကာင္းေရာ။ ဟုတ္တယ္ လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ားေနသလိုပဲ။ လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ အလုပ္ကမရိွေတာ့ဘူး။ အဲလို . . .

တစ္ေန႔က အိမ္ျပန္ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္ ဒီေန႔မီးလာတယ္ ျပန္ေရာက္ရင္လုပ္စရာေတြရိွတယ္ေပါ့။ အိမ္ေရာက္လို႔ ကြန္ပ်ဴတာလဲဖြင့္ျပီးေရာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ သီခ်င္းဖြင့္လိုက္တယ္ ျပီးေရာ